“Suriyeleşmeyi Reddetmek: İran Halkı İçin Vatan, Bir Kaçış Değil Dönüş Adresidir”

1

BEĞENDİM

ABONE OL

News

0

Kaçmayanların Ülkesi: İran’da Vatan Savunması ve Tarihsel Hafıza

Son günlerde bölgeden gelen haberler, sadece askeri bir çatışmanın değil, aynı zamanda büyük bir toplumsal karakter sınavının da resmini çiziyor. ABD ve İsrail’in İran’a yönelik doğrudan müdahale hamleleri karşısında, dünyanın geri kalanı “yeni bir mülteci dalgası mı geliyor?” diye beklerken, Tahran sokaklarından ve sınır boylarından gelen görüntüler bu beklentiyi boşa çıkarıyor. İranlılar, Suriye örneğinde gördüğümüz kitlesel göçün aksine, evlerine daha sıkı sarılıyor, yurt dışındakiler ise bavullarını dönüş için topluyor.

Peki, neden? Neden İran halkı, en zor gününde dahi “toprağım” diyor?

Devlet Geleneği ve Kolektif Şuur

İran, sadece bir rejimden ya da coğrafi bir sınırdan ibaret değildir; o, 2500 yıllık bir devlet geleneğinin mirasçısıdır. Modern siyasi görüşleri ne olursa olsun, bir İranlı için “İran” kavramı kutsaldır. Suriye’deki iç savaşın yarattığı paramparça olmuş yapı ile İran’ın merkeziyetçi ve kadim aidiyet duygusu arasında uçurumlar var. Suriye’de insanlar belirsizlikten ve iç çatışmadan kaçarken; İranlılar, dışarıdan gelen bir tehdidi doğrudan kimliklerine yapılmış bir saldırı olarak görüyor.

Gurbettekilerin Eve Dönüşü: Bir Gurur Meselesi

Belki de en şaşırtıcı olanı, Avrupa’da ya da Amerika’da konforlu hayatlar süren İranlıların tavrı. Genelde rejime muhalif olan bu kitlenin, dış müdahale söz konusu olduğunda “Hükümetle kavgam bakidir, ama vatanımın işgaline izin vermem” diyerek ülkelerine dönme eğilimi göstermesi, bölgedeki dengeleri değiştiren bir faktör. Bu, “vatanını terk edip kaçmak” yerine “ateşin içine koşmak” olarak tanımlanabilecek nadir bir toplumsal refleks.

Suriyeleşme Travmasına Karşı Bir Duruş

Ortadoğu halkları, Suriye’nin yaşadığı yıkımı, parçalanmayı ve halkının yollarda düştüğü perişan hali en ön sıradan izledi. İran halkı, bir vatanı terk etmenin sadece fiziksel bir yer değiştirme değil, aynı zamanda bir “yok oluş” başlangıcı olduğunu acı bir tecrübeyle gördü. Bugün İranlıların sergilediği bu kararlı duruş, aslında bir nevi “Suriyeleşmeyeceğiz” manifestosudur.

Sonuç Yerine

Tarih bize gösteriyor ki; tanklar, füzeler ve uçaklar bir ülkeyi vurabilir, ancak o ülkenin halkı “buradayım” dediği sürece orayı teslim alamaz. İranlıların vatan savunmasındaki bu dik duruşu, sadece bir askeri strateji değil, derin bir sadakat ve özgüvenin sonucudur. Bugün Tahran’da ya da İsfahan’da insanlar bavul hazırlamak yerine savunma hatlarına gidiyorsa, bu, “vatan” kavramının ne kadar köklü olduğunu tüm dünyaya bir kez daha hatırlatmaktadır.